aima-kun :: Variation Living.

วันว่างจัดเนื่องจากสอบเสร็จไปชุดนึงละ 4/7 วิชา กว่าจะสอบอีกทีโน่นเลย อังคารหน้า

ว่าง ๆ อย่างนี้เลยน่ามานึกย้อนรอยอดีตอันน่าจดจำอีกซักตอนเป็นไง?

....

...

อนึ่ง อยากจะบ้ามากเลยตอนที่รู้ว่าที่ถ่ายวันที่ 2 หายโม้ดดดด~ ใส่ฟิล์มหลวมไปหน่อย
(ปิ๋ว 36 รูป แง้ๆ)

วันที่ 2 ของการเดินทาง (ถ่ายรูป)

โดนปลุกตั้งแต่ตี 4 กว่า จารย์นัดไปสะพานมอญตอนตี 5 กว่า เพื่อนที่แสนดีช่างสรรหาวิธีปลุกอันสุดยอดมา ด้วยการเปิดเสียงมือถือ (ทำไมลำโพงมันดั๊ง..ดังนักฟระ!) เสียงโหยหวนเลย

หลอนแต่เช้า~มืด...จับเค้าได้ตอนหลังว่ามาจากโฆษณาไวไวควิก
ไอ้ตอนที่กรี๊ดกันน่ะแหละ (- -*)

แน่นอนพวกที่นอนห้องเดียวกันอีก 3 คนก็โดนมันปลุกด้วยวิธีเดียวกัน ชัดเลย เอามือถือจ่อหูเนี่ย ดีนะไม่เปิดตอนตี 3จะได้อารมณ์มาก=_='

แต่ก็ดีไปอย่าง ตื่นเต็มตาเลยกรู T-T ไม่ง่วงซักกะติ๊ด...

อย่าให้เอาคืนมั่งก็แล้วกัน!

ตื่นแล้วอาบน้ำนิด ๆ (ผ่านน้ำอีก) อย่างไว ถึงเวลาออกเดินเลย
จากรีสอร์ตทางเดินไปนั้นไม่โหดเท่าความชันของเส้นทาง ขึ้นเนินตลอดทาง +A+ มาลงเนินยาวอีกทีตอนใกล้ถึงสะพานมอญ

อีตอนขึ้นว่ามันแล้วเจอตอนลงชันจนหากลืมใส่เบรกที่รองเท้ามีหวังกลิ้งไปแทนเดิน
......
บรรยากาศที่สะพานมอญเช้า ๆ นี่สวยมาก เกิดมาเห็นหมอกนับครั้งได้ แต่ก็ไม่ชัดขนาดนี้ ^o^ แต่อดถ่ายดวงอาทิตย์ขึ้นเพราะเมฆฝนค่อนข้างกระจายมาก (ไม่ตกแต่แค่ครึ้ม ๆ)

ดีแล้วที่ไม่มีให้ถ่ายไม่งั้นยิ่งเสียดายฟิล์มที่เสีย - -'

ความยาวของสะพานประมาณ 800 เมตรได้ เพิ่งจะรู้หลังจากจบทัวร์ครั้งนี้ประมาณ 3 อาทิตย์ (หาข้อมูลเขียนสารคดีส่งพอดี) ตอนลงเดินจริงไม่ยักกะเมื่อยแฮะ

ชาวบ้านมอญดูเค้าสบาย ๆ หน้าตาเป็นมิตรดี เสียบรรยากาศที่เพื่อนเล่นจ้างเด็กมอญถ่ายรูปเก็บเป็นที่ระลึก คงอยากถ่ายรูปบุคคลมากกว่าถ่ายรูปแคนดิด

ทำเอารูปผมเสียไป 1 รูปเนื่องจากเล็งอยู่ดี ๆ จะถ่ายอยู่แล้ว ดันเรียกเด็กไปถ่ายใกล้ ๆ เค้า ดังนั้นรูปที่ออกมากลายเป็นเด็กวิ่งไปทางซ้ายมือของภาพแทนที่จะอยู่ด้านขวา (- -)

จากนั้นก็เดินยาวเลย ไม่ได้เมื่อยอะไรแต่จารย์เดินไม่ไหว จ้างรถ..
ไหน ๆ จารย์ก็โบกรถแล้ว ไม่ให้เสียน้ำใจ ก็โดดขึ้นรถตามไปด้วย อิๆ

กลายเป็นทิ้งเพื่อนกว่าครึ่งให้เดินไปยังวัดพุทธคยา ที่เหลืออีกเกือบ 10 คนนั่งรถตามจารย์ไปด้วย เหอะ ๆ ^^ ดีจังไม่เมื่อย

ไกลน่าดูเหมือนกัน เห็นระยะทางตอนนั่งรถแล้วอยากบอกว่า คิดถูกที่นั่งรถมา =_=

มาถึงก่อนก็นมัสการพระพุทธรูปและวัดกันก่อนเลย จากนั้นก็เก็บภาพเจดีย์ซึ่งรูปร่าง Pattern มันคล้าย ๆ กับฟันเฟืองมากมาย เก็บไปประมาณ 2-3 รูป..เก็บเยอะไปเดี๋ยวจะกลายเป็นฟุ่มเฟือย

ฟิล์ม ISO 100 สีที่ขอจารย์มา(ดื้อ ๆ) ก็มีอยู่ม้วนเดียว ลืมพกมา ประหยัดถ่ายได้ก็ดี
(หารู้ไม่ว่าหลังจากนั้นฟิล์มม้วนนี้แหละที่ถ่ายไม่ติด ใส่หลวมไปหน่อย T-T)

หมด 36 รูปชุดแรกพอดี (จริง ๆ มันเหลืออยู่ราว ๆ 20 รูปเอง) รูปสุดท้ายให้เพื่อนที่ใกล้ตัวถ่ายให้ ถ่ายรูปตัวเองนี่แหละ

ไป ๆ มา ๆ มัวไปหมดดูไม่รู้ว่าใคร ไม่น่าวานให้ถ่ายเล้ย -_-a

.....จากนั้นก็นั่งรถตู้กลับ น่าแปลกไม่มีใครบ่นเรื่องเดินมาวัดซักคน (สปิริตอันแรงกล้าอยากถ่ายรูปเก็บตามทาง เลยไม่เมื่อย) ถึงบางอ้อว่าทำไมไม่นั่งรถตู้มาแต่แรก อ้อมไกลกว่าเดินเกิน 2 เท่า..มิน่า

10 โมงนั่งแพจากรีสอร์ตไปยังเมืองบาดาล ..ว่ากันว่าเป็นอำเภอสังขละบุรีเก่า โดนน้ำท่วมเพราะเขื่อน (ไม่แน่ใจ)

ตั้งแต่เมืองบาดาลยาวไปถึงช่วงกลางคืนไม่มีรูปถ่าย เพราะฟิล์มถ่ายไม่ติดรูป อยู่ในกลัก - -"

ตามความเห็นเพื่อนจะสนใจแพมากกว่าเมืองบาดาลนะ เพราะเป็นช่วงน้ำขึ้น..ก็เลยไม่ค่อยเห็นอะไร จริง ๆ แล้วตอนอยู่บนแพนั้น แพหักไปหน่อยนึงเลย ใครทำนั้น..ไม่บอก ไม่ใช่ฉัน บอกไปเดี๋ยวโดนฆ่า *-*

อย่างน้อยจารย์ก็ได้รับรู้ความตั้งใจของเด็กภาคเราที่สนใจถ่ายรูปมาก ดูจากระดับน้ำเทียบกับแพ.. มีวิวสวยตรงไหน แห่ไปทางด้านนั้นซะหมด ขนาดต่อกัน 4 แพนะเนี่ย น้ำปริ่ม ๆ เกือบล่มซะ 1หลัง เหอ ๆ

ไม่ได้ห่วงเพื่อนจม แต่หลังนั้นมันมีข้าวกลางวันอยู่ :P

^ <-- นี่เรือยนต์ลาก
|
|
+==+==+
| | |
+==+==+ <-- แพต่อกันประมาณนี้ (เรือนแพ 4 หลัง)
| | |
+==+==+

มีหลักฐานว่าหลังจากถ่ายเสร็จกลับรีสอร์ตยังมีอยู่กลุ่มนึงไปรอบพิเศษ (น้ำลง?) ด้วย

จากนั้นก็ไปต่อที่สุดท้าย จุดชมวิวอีกจุดนึง (เรียกไม่ถูกว่าจุดไหน) มองเห็นได้ตลอดจนถึงสะพานมอญ.. แต่ก็ไม่ได้เก็บภาพไว้มากนักเพราะว่ามันไกลมากเกินไป สะพานเล็กติ๊ดเดียว

จบการเดินทางของวันนี้ก็เหมือน ๆ กับเมื่อวานตอนกลางคืน กินข้าว อาบน้ำ แล้วก็..
.. เดี๋ยว ๆ ๆ ยังไม่ได้นอน!

กะว่าเตรียมดูละครก่อนนอนแล้วเชียว แต่ระหว่างอาบน้ำได้ยินจากข้างนอกว่า จารย์ให้ไปห้องคาราโอเกะ..

จารย์ยังไม่ลืมที่บอกไว้วันแรกว่าจะให้ทุกคนร้องเพลง !! o[]O'

กรำ ๆ ๆ ไม่อยากร้องเพลงเลย อยากดูละครง่า~~
ไป ๆ มา ๆ ก็เป็นการคุยกันระหว่างศิษย์อาจารย์ซักนิด ก่อนที่จะเริ่มร้องเพลงกัน

สุดท้ายกลายเป็นว่าแต่ละห้องต้องมีคนร้อง 1 ที่เหลือแดนเซอร์ คนอื่นไม่กล้าร้องซักคน ต้องกลายเป็นฉันที่ร้อง(เพลง)ไป ..แต่อีกมุมก็ดีกว่าเต้นละฟะ เต้นไม่เป็น +_+

"สุดท้ายกลายเป็นฉันเองที่เด่น(เกือบ)ที่สุดของงาน ด้วยเหตุผลที่เพื่อน ๆ ยังไม่เคยเห็นฉันร้องเพลงมาก่อนเลย เป็นที่ฮือฮามาก" จริง ๆ ก็ฮัมเพลงคนเดียวบ่อย ๆ อยู่แล้วทำไมจะร้องไม่ได้

ดันร้องเพลงเบิร์ด "เล่าสู่กันฟัง" อีก ดีกว่าร้องเพลงคนไม่มีแฟน แทงใจดำกว่า -_-'
ดังเปรี้ยงปร้างไปประมาณ 1 อาทิตย์เรื่องถึงเงียบไป

แหงดิ โดนโหวตให้ร้องอีกเพลง กรำ ๆ นึกเพลงไรไม่ออกแร้วววว~ จะร้องเพลงแฟนฉันก็ไม่มี โห~เพลงออกจะดัง (แต่เก่าหน่อย) ไม่มีซะงั้นน่ะ (เพลงนี้ไม่ได้นึกเอง แต่จารย์บอกลองร้องเพลงนี้ดิ -__-")

สุดท้ายนึกไม่ออกจริง ๆ ก็ใช้ลูกบ้าเอาเพลง "อย่าขอหมอลำ" มาร้องซะงั้น! (เอาเข้าไป)
ร้องก็ไม่เป็นดันไปเลือกอิ๊ก ร้องไปไม่ผิดคีย์แต่เนื้อร้องโดนน้ำท่วม จมหายไปหลายระลอกคลื่น แต่เพื่อนก็เชียร์จนจบเพลงจนได้ (ทีหลังไหว้ซะเลยสิไม่เคยเห็นคนร้องเพลงเนี่ย -*-)

จบวันด้วยความเหนื่อยล้า ไม่ไหวแร้ว นอน ๆ ๆ

ก่อนนอนไม่วายดูหนังต่ออีกแน่ะ เพื่อนเปิดทีวีบอกจะดู แต่กลายเป็นฉันเองที่ต้องปิดให้

หลับ - -zzzzzz

*********** จบวันที่ 2 ***********

ป.ล. ไว้จิ๊กรูปที่เพื่อนถ่ายมาให้ดูแทนละกัน (เค้าถ่ายสวยกว่าอีกอ่ะ - -')
EDIT :: เขียนซะยาวเพราะจะเล่าให้จบวัน ใครขี้เกียจอ่านก็โทดทีละกัน -o-
ยืนพิมพ์เมื่อยกว่า ทำไปได้ ยืนใช้คอมพ์ (ฟรี) 2 ชม. กว่า +_+